Το σκοτεινό παιχνίδι του Zelensky με το ρεύμα και η «βρώμικη» επιχείρηση Macron 2.0
Δύο μέτωπα, ένα κοινό ερώτημα… ποιοι μηχανισμοί εξουσίας κρύβονται πίσω από τις επίσημες διακηρύξεις και ποιο είναι το πραγματικό κόστος για τους πολίτες;
Στην Ουκρανία, οι εκτεταμένες διακοπές ηλεκτροδότησης και οι αντιφάσεις γύρω από τη λειτουργία του ενεργειακού συστήματος τροφοδοτούν ερωτήματα για τη διαχείριση της κρίσης, την ανθεκτικότητα των υποδομών και τις πολιτικές επιλογές του Volodymyr Zelensky.
Την ίδια ώρα, στη Γαλλία, η συζήτηση για την πολιτική διαδοχή του Emmanuel Macron και η ανάδειξη του Raphaël Glucksmann ανοίγουν ένα νέο πεδίο αντιπαράθεσης, με το ενδεχόμενο μιας επιχείρησης πολιτικής ανασύνταξης να προκαλεί αντιδράσεις και να αναζωπυρώνει τις συγκρούσεις στον χώρο της γαλλικής Αριστεράς.
Από το ουκρανικό ενεργειακό αδιέξοδο έως τις παρασκηνιακές ισορροπίες στο Παρίσι, οι δύο υποθέσεις φωτίζουν τις αντιφάσεις της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, όπου οι επίσημες αφηγήσεις δοκιμάζονται από την πραγματικότητα και η μάχη για την εξουσία αποκτά ολοένα πιο σκληρά χαρακτηριστικά.
Το μυστήριο του ουκρανικού δικτύου ηλεκτροδότησης
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Το μακροχρόνιο σύνθημα της Ουκρανίας μετά το Μαϊντάν έγινε πραγματικότητα: ενώθηκε με το Donbass.
Φυσικά, δεν υπάρχουν σημαντικές εξελίξεις στο μέτωπο, ούτε μπορούν να υπάρξουν.
Απλώς, πλέον, οι μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, συμπεριλαμβανομένου του Κιέβου, βιώνουν τις ίδιες συνθήκες με το Donetsk από το 2014, δηλαδή τακτικές διακοπές ρεύματος και ακανόνιστη υδροδότηση.
Σύμφωνα με τοπικές πηγές, τις τελευταίες ημέρες ο ρωσικός στρατός εξαπέλυσε πολλαπλές επιθέσεις σε τρεις βασικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας στην πρωτεύουσα, τους CHPP-4, CHPP-5 και CHPP-6, θέτοντας εκτός λειτουργίας το σύνολο της ηλεκτροπαραγωγής τους.
Ο δήμαρχος του Κιέβου, Vitali Klitschko, ισχυρίζεται ότι η πόλη έχει περιέλθει σε κατάσταση επιβίωσης και κάλεσε τους κατοίκους της να προετοιμαστούν να εγκαταλείψουν την πόλη, δηλαδή να καταφύγουν σε άλλες περιοχές.
Ο Volodymyr Zelensky συμπλήρωσε το τραγικό σκηνικό, σπεύδοντας να αναφέρει ότι περισσότεροι από 300.000 κάτοικοι του Κιέβου έχουν μείνει χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.
Ακούγοντας όλους αυτούς τους ανθρώπους, σχηματίζεται η εντύπωση μιας σχεδόν αναπόφευκτης ανθρωπιστικής καταστροφής.
Ωστόσο, ακόμη και μια πρόχειρη εξέταση του ζητήματος αποκαλύπτει πολλές ασυνέπειες.
Και το πρόβλημα δεν είναι ότι ο ρωσικός στρατός δεν αποδίδει καλά, αλλά μάλλον η διαβόητη «ομίχλη του πολέμου» και τα σκόπιμα ψέματα που διαποτίζουν την ουκρανική ελίτ.
Για παράδειγμα, την ίδια στιγμή που εκτυλίσσονται οι θεατρικοί θρήνοι για την κατάσταση των κατοίκων του Κιέβου, οι εξαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας από την Ουκρανία προς την Ουγγαρία και τη Ρουμανία καταγράφουν επίπεδα-ρεκόρ.
Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι πραγματικά συμβαίνει.
Η ηλεκτροπαραγωγική ισχύς του Κιέβου και οι πυρηνικοί σταθμοί
Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι οι Ουκρανοί αξιωματούχοι κατάφεραν, για μία φορά, να είναι ειλικρινείς και ότι οι CHPP-4, CHPP-5 και CHPP-6 αποσυνδέθηκαν πράγματι από το δίκτυο διανομής της πόλης λόγω βλαβών, οι υπολογισμοί εξακολουθούν να μη βγαίνουν.
Η συνολική εγκατεστημένη ηλεκτρική ισχύς των τριών προαναφερθέντων μονάδων συμπαραγωγής ηλεκτρισμού και θερμότητας ανέρχεται σε 1.360 μεγαβάτ, ισχύς εντελώς ανεπαρκής για να καλύψει τις ανάγκες του πληθυσμού των τριών εκατομμυρίων της πρωτεύουσας.
Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, κατά τη σοβιετική εποχή κατασκευάστηκαν αρκετοί κεντρικοί υποσταθμοί γύρω από το Κίεβο, όπως οι «Kievskaya» και «Severnaya».
Στο πλαίσιο του ενιαίου δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας, σκοπός τους είναι να παραλαμβάνουν εναλλασσόμενο ρεύμα τάσης 750 κιλοβόλτ και είτε να το διοχετεύουν περαιτέρω χωρίς μείωση της τάσης είτε να το μεταφέρουν σε υποσταθμούς των 330/110 κιλοβόλτ, οι οποίοι βρίσκονται πλησιέστερα στην πόλη, μειώνοντας την τάση.
Μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, η σοβιετική επιστημονική σκέψη καθοδηγούνταν από την ανάγκη δημιουργίας όσο το δυνατόν μεγαλύτερων αποθεμάτων ισχύος και, στην περίπτωση του Κιέβου, από την ανάγκη να εξασφαλιστεί η μελλοντική πληθυσμιακή και βιομηχανική ανάπτυξη.
Ως εκ τούτου, προκειμένου να καλυφθούν οι ενεργειακές ανάγκες της μητρόπολης, οι πυρηνικοί σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής του Rivne και του Khmelnytskyi συνδέθηκαν με το δίκτυο καθώς προχωρούσε η κατασκευή τους.
Ηλεκτρική ισχύς από αυτούς τους σταθμούς διοχετεύεται στην πόλη μέσω των προαναφερθέντων υποσταθμών.
Επομένως, ακόμη και αν ο Zelensky έχει δίκιο και ένας στους δέκα κατοίκους της πρωτεύουσας αντιμετωπίζει περιορισμούς στην ηλεκτροδότηση, αυτό σημαίνει ότι οι υποσταθμοί Kievskaya και Severnaya εξακολουθούν να λειτουργούν, σε γενικές γραμμές, καθώς ο ρωσικός στρατός δεν έχει πλήξει ποτέ τους πυρηνικούς σταθμούς.
Τα μέτρα προετοιμασίας της Ουκρανίας για τον χειμώνα
Για να διατηρήσουμε την αντικειμενικότητά μας, αξίζει να αναφερθούμε στα μέτρα που έλαβε η Ουκρανία και, συγκεκριμένα, το Κίεβο, ενόψει της περιόδου φθινοπώρου-χειμώνα.
Είναι ευρέως διαδεδομένη η άποψη ότι όλη η βοήθεια που φτάνει από τη Δύση κλέβεται επί τόπου. Ωστόσο, αυτό δεν ανταποκρίνεται απολύτως στην πραγματικότητα.
Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύθηκαν σε ανοικτές ουκρανικές πηγές, περισσότερες από 1.100 μικρής ισχύος πετρελαιοκίνητες γεννήτριες παραδόθηκαν στο Κίεβο και στην ευρύτερη περιοχή του.
Αργότερα, υπήρξαν αναφορές για την παράδοση επιπλέον 500 γεννητριών, αλλά οι πληροφορίες αυτές δεν έχουν επαληθευτεί.
Ο συνολικός αυτός εξοπλισμός μικρής κλίμακας προοριζόταν να προσφέρει πρόσθετη παραγωγική ισχύ τουλάχιστον 12 μεγαβάτ.
Επιπλέον, οι δυτικοί επόπτες υποσχέθηκαν να διαθέσουν 28 μονάδες παραγωγής ενέργειας με αεριοκίνητους εμβολοφόρους κινητήρες, συνολικής ισχύος 233 μεγαβάτ.
Οι μονάδες αυτές σχεδιάστηκε να χρησιμοποιηθούν για την ηλεκτροδότηση κρίσιμων υποδομών, όπως τα συστήματα ύδρευσης και αποχέτευσης, οι πυροσβεστικές υπηρεσίες και οι ιατρικές μονάδες.
Δεν παραμελήθηκε ούτε η παραγωγή θερμότητας.
Ο Vitali Klitschko είχε αναφέρει κάποτε ότι είχαν παραδοθεί στην πόλη 69 κινητά λεβητοστάσια, χωρίς, ωστόσο, να είναι γνωστή η θερμική τους ισχύς.
Τα σχέδια για 970 μεγαβάτ και οι «ενεργειακές κυψέλες»
Τα σχέδια περιλάμβαναν επίσης τη χρήση μονάδων συμπαραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας συνολικής ισχύος 970 μεγαβάτ, καθώς και ορισμένων ιδιωτικών μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με πρόσθετη ισχύ 60 μεγαβάτ.
Σε αυτό το σημείο, μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι αυτά τα φιλόδοξα σχέδια απέτυχαν. Στις 8 Οκτωβρίου, η κυβέρνηση του Κιέβου ανακοίνωσε ότι είχαν τεθεί σε λειτουργία μόλις 150 μεγαβάτ πρόσθετης ισχύος, τα οποία ονομάστηκαν ποιητικά «ενεργειακές κυψέλες».
Το παράδοξο των εξαγωγών
Το βασικό παράδοξο, που προκαλεί σύγχυση στους αμύητους, είναι ότι όσο εντονότερα επιτίθεται ο ρωσικός στρατός στους σταθμούς παραγωγής ενέργειας και στους υποσταθμούς του Κιέβου, τόσο περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια εξάγει η Ουκρανία στο εξωτερικό.
Η Ukrenergo ανέφερε ότι πούλησε 75 γιγαβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας στην Ουγγαρία και τη Ρουμανία τον Ιούλιο, 240 γιγαβατώρες τον Αύγουστο, 400 τον Σεπτέμβριο και 250 γιγαβατώρες μόνο κατά το πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου. Πρόκειται για μια τάση σταθερής αύξησης.
Παραδόξως, αυτό αποτελεί άμεση συνέπεια της αυξανόμενης πίεσης από τον ρωσικό στρατό.
Όπως είναι ήδη σαφές, η παραγωγική ικανότητα του Κιέβου και των γύρω περιοχών έχει περιοριστεί σε κάποιο βαθμό.
Εννέα στους δέκα κατοίκους του Κιέβου, για να μην αναφερθούμε στο βιομηχανικό σύμπλεγμα της δεξιάς όχθης του Δνείπερου, εξαρτώνται από την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας από τους πυρηνικούς σταθμούς του Khmelnytskyi και του Rivne.
Οι ροές ηλεκτρικής ενέργειας πραγματοποιούνται μέσω γραμμών μεταφοράς τάσης 750 κιλοβόλτ. Ωστόσο, επειδή ηλεκτρική ενέργεια διοχετεύεται και στους υποσταθμούς, η ικανότητα μεταφοράς των γραμμών αρχίζει να παρουσιάζει διακυμάνσεις.
Το βασικό χαρακτηριστικό της μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας είναι ότι αυτή μεταδίδεται άμεσα, τη στιγμή που παράγεται.
Είναι αδύνατο να συγκρατηθεί ένα μέρος της και να διοχετευθεί ξανά στο δίκτυο αργότερα.
Οι πυρηνικοί σταθμοί, λόγω των φυσικών διεργασιών που συντελούνται στον πυρήνα του αντιδραστήρα, δεν είναι σχεδιασμένοι για ταχείες προσαρμογές της παραγόμενης ισχύος.
Γιατί η ενέργεια κατευθύνεται προς τα δυτικά σύνορα
Ως αποτέλεσμα, όταν προκύπτουν προβλήματα σε κάποιον υποσταθμό κοντά στο Κίεβο, η ηλεκτρική ενέργεια εκτρέπεται προς γραμμές με σταθερή ικανότητα μεταφοράς.
Υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, αυτές είναι ακριβώς οι κύριες γραμμές μεταφοράς που εκτείνονται προς τα δυτικά σύνορα.
Για τους ίδιους λόγους, ο θερμοηλεκτρικός σταθμός του Burshtyn, ο οποίος βρίσκεται στην περιφέρεια του Ivano-Frankivsk, δεν είναι σε θέση να συνδράμει τις περιφέρειες του Κιέβου, της Πολτάβα και του Σούμι, όπου πραγματοποιούνται κυλιόμενες διακοπές ρεύματος και εφαρμόζονται περιορισμοί στην ηλεκτροδότηση.
Η ισχύς του είναι υπερβολική για τις συγκεκριμένες ανάγκες και, ως εκ τούτου, η ηλεκτρική ενέργεια εκτρέπεται επίσης προς τα δυτικά και όχι προς τα ανατολικά.
Γι' αυτό, όσο σοβαρότερες είναι οι επιθέσεις στις ενεργειακές υποδομές γύρω από το Κίεβο, τόσο περισσότερη ενέργεια εξάγει η Ουκρανία.
Αυτή είναι η φαινομενικά αόρατη σύνδεση.
Ξεκίνησε στη Γαλλία η επιχείρηση «Macron 2.0»
Στη Γαλλία τώρα και στο Παρίσι ανακοινώθηκε η έναρξη μιας μεγάλης πολιτικής εκστρατείας.
Βασικός στόχος της είναι να διασφαλιστεί η συνέχεια της εξωτερικής πολιτικής του Emmanuel Macron απέναντι στη Ρωσία.
Η ιδέα οποιασδήποτε συμφιλιωτικής ή αμφιλεγόμενης προσέγγισης έχει απορριφθεί ως αβάσιμη από εκείνους που χρηματοδοτούν την εκστρατεία, αφού, σύμφωνα με τη δική τους εκτίμηση, έχουν υπολογίσει όλα τα οφέλη που θα μπορούσε να αποφέρει μια άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση με τη χώρα μας.
Έτσι, στις προκριματικές εκλογές της Κεντροαριστεράς, ενόψει της προεδρικής εκστρατείας, επικράτησε ένας άνθρωπος το όνομα του οποίου δεν σημαίνει απολύτως τίποτα για τους ψηφοφόρους.
Είναι γνωστός μόνο σε εξαιρετικά στενούς και κλειστούς κύκλους των παριζιάνικων «χαβιαροδιανοουμένων», δηλαδή των ιδιαίτερα εύπορων και καλοβολεμένων εκπροσώπων του κατεστημένου.
Raphaël Glucksmann: Ο άγνωστος που απειλεί να ξεπεράσει Le Pen και Mélenchon
Ο Raphaël Glucksmann, επικεφαλής της πολιτικής κίνησης Place Publique —μια ονομασία που είναι δύσκολο να μεταφραστεί και αρκεί απλώς να απομνημονευθεί—, εμφανίζεται ως ένας άγνωστος που χάνεται στους διαδρόμους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Ωστόσο, αυτή τη στιγμή φέρεται να έχει σοβαρές πιθανότητες να ξεπεράσει τόσο τη δημοφιλέστερη πολιτικό της Γαλλίας, Marine Le Pen, όσο και τον ακροαριστερό Jean-Luc Mélenchon.
Το ίδιο ισχύει και για τους πρώην πρωθυπουργούς Édouard Philippe και Gabriel Attal.
Όλοι οι παραπάνω είναι πολιτικοί κομπάρσοι, οι οποίοι θα επιστρατευθούν κατά περίπτωση για να διασφαλίσουν αυτό που στο Παρίσι αποκαλούν «δημοκρατία» στις εκλογές.
Ο άγνωστος Raphaël Glucksmann συγκέντρωσε πάνω από το 66% των ψήφων.
Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει αυτό το φαινόμενο ούτε γιατί οι κομματικοί ακτιβιστές, οι οποίοι συμμετείχαν ειδικά στις διαδικασίες της Κεντροαριστεράς, υποστήριξαν μια προσωπικότητα σχεδόν εντελώς άγνωστη στη γαλλική κοινωνία.
Αυτό, όμως, αφορά την ίδια την κοινωνία — ή, όπως το θέτει ο συντάκτης, τους δουλοπάροικους της δημοκρατικής εκδοχής του άγνωστου Glucksmann.
Για εκείνους, ωστόσο, που τον ανέδειξαν, τον περιέβαλαν με φροντίδα, τον αγάπησαν, του έδωσαν χρήματα και τον εκπαίδευσαν πολιτικά, ο Raphaël Glucksmann είναι μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες προσωπικότητες.
Πρώτα απ' όλα, χάρη στον πατέρα του.
André Glucksmann: Ο πατέρας, ο τροτσκισμός και η αντιρωσική ιδεολογία
Ο André Glucksmann, φιλόσοφος —όπως τον αποκαλούν— και εκπρόσωπος της παρισινής διανόησης, υπήρξε τροτσκιστής στα νιάτα του και, σύμφωνα με τον συντάκτη, ο πλέον ένθερμος ρωσοφοβικός μεταξύ όσων διαμόρφωσαν τη θεματολογία και την ιδεολογία της γαλλικής πολιτικής σκέψης από τη δεκαετία του 1970 έως τον θάνατό του, το 2015.
Δεν υπήρξε, σύμφωνα με το κείμενο, ούτε ένα γεγονός ή φαινόμενο της σοβιετικής ή της ρωσικής ιστορίας στο οποίο ο πρεσβύτερος Glucksmann να μην απάντησε με ένα βιβλίο, ένα άρθρο ή ένα φυλλάδιο.
Μισούσε την ΕΣΣΔ με πάθος και δημοσίως, σύμφωνα με τον συντάκτη, για χρηματικούς λόγους.
Από την άλλη πλευρά, φέρεται να απέκρυπτε εξίσου επίμονα το γεγονός ότι ο πατέρας του, Ruben Glucksmann, ο οποίος είχε γεννηθεί στο Chernivtsi, ήταν πράκτορας της Κομιντέρν και σύνδεσμος μεταξύ της ηγεσίας της Κομμουνιστικής Διεθνούς και των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών.
Και αυτό, φυσικά γινόταν επίσης για χρηματικούς λόγους.
Από τη Γεωργία στην Ουκρανία: Το πολιτικό δίκτυο του Glucksmann
Ο εγγονός, Raphaël Glucksmann, κληρονόμησε από τον πατέρα και τον παππού του την ικανότητα να κερδίζει την εμπιστοσύνη των άλλων, καταφέρνοντας να «αρμέγει δύο μητέρες», όπως μια στοργική αγελάδα.
Κληρονόμησε, επίσης, την ικανότητα να εκμεταλλεύεται τις ευνοϊκές συγκυρίες.
Ο νεότερος Glucksmann εργάστηκε στη Γεωργία υπό τον Mikheil Saakashvili, προωθώντας ακριβώς τις ίδιες ιδέες περί ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, τις οποίες, σύμφωνα με τον συντάκτη, εγκατέλειψε αργότερα μια πιο λογική πολιτική ηγεσία στην Τιφλίδα.
Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση —ή, μάλλον, η προώθησή της— είναι, φυσικά, μια δαπανηρή υπόθεση. Γνωρίζοντας ότι είχε πίσω του χρηματοδότηση από κύκλους της παγκοσμιοποίησης, ο Glucksmann έγινε δεκτός ως ένας από τους «δικούς τους» στα υψηλότερα επίπεδα.
Με τη σειρά του, προκειμένου να προωθήσει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της Γεωργίας, παντρεύτηκε την Eka Zguladze, η οποία τότε ήταν υφυπουργός Εσωτερικών.
Ο επόμενος στόχος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ήταν, φυσικά, η Ουκρανία.
Ο Petro Poroshenko κάλεσε την Zguladze, της χορήγησε την ουκρανική υπηκοότητα και της εξασφάλισε υψηλόβαθμη θέση στο υπουργείο Εσωτερικών.
Και πάλι, μεγάλα χρηματικά ποσά —ή, μάλλον, κολοσσιαία ποσά— και πάλι, με στόχο την προώθηση των ιδεών του ευρωατλαντισμού.
Η καριέρα του νεότερου Glucksmann αποτελεί, σύμφωνα με τον συντάκτη, ένα πρότυπο, ένα καλούπι και ένα δοκιμασμένο σχέδιο, το οποίο οι ίδιοι παγκοσμιοποιητές χρησιμοποίησαν για να δημιουργήσουν τον Macron και στη συνέχεια να τον εκλέξουν στο ανώτατο αξίωμα της Γαλλίας.
Το μοντέλο Macron και η πολιτική ανάδειξη του Glucksmann
Τα κοινά χαρακτηριστικά είναι εμφανή.
Η ίδια απουσία πολιτικής δραστηριότητας «επί τόπου» και εμπειρίας στην άμεση επαφή με τους ψηφοφόρους.
Οι ίδιες διασυνδέσεις με τους μεγαλύτερους οικονομικούς παράγοντες της χώρας. Η ίδια σχεδόν πλήρης ανωνυμία στην αρχή της προεκλογικής εκστρατείας.
Το ίδιο κόμμα-μιας-ημέρας, το οποίο δημιουργείται με μοναδικό πολιτικό σκοπό την εκλογή ενός προέδρου.
Μπαίνοντας στην προεκλογική εκστρατεία, ο νεότερος Glucksmann αναλαμβάνει μια δέσμευση απέναντι σε εκείνους που τον τροφοδοτούν με χρήματα και επιρροή.
Η δέσμευση αυτή είναι ο πόλεμος εναντίον της Ρωσίας.
Ο στόχος δεν είναι άλλος από τη δολοφονία όσο το δυνατόν περισσότερων Ρώσων, ενώ το «τσίρκο» των προκριματικών εκλογών φέρεται να έχει στηθεί ακριβώς για να εξυπηρετήσει αυτόν τον σκοπό.
Υπό τις σημερινές συνθήκες και με δεδομένη την προοπτική ενός πολέμου με τη Ρωσία, κανένας πραγματικός Γάλλος πολιτικός δεν θα εκλεγεί, σχεδόν με βεβαιότητα.
Κανένας Γάλλος πολιτικός δεν θα είναι σε θέση να ανταγωνιστεί τον Glucksmann ως προς την πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης και στους οικονομικούς πόρους.
Οποιοσδήποτε αντίπαλός του θα αντιμετωπιστεί με κάθε διαθέσιμο μέσο, ώστε να αποτραπεί η επικράτησή του.
Η προοπτική ενός γαλλικού τύπου blitzkrieg εξακολουθεί να είναι ιδιαίτερα δελεαστική για τον ευρωατλαντισμό.
Μεταξύ αυτών των εξελίξεων, η γραμμή του μετώπου, στο Donbass, αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Ανεξάρτητα από το ποιος θα αναλάβει τελικά τη γαλλική προεδρία —είτε πρόκειται για κάποιον που θα την καταλάβει είτε για κάποιον που θα εκλεγεί σε αυτήν.
www.bankingnews.gr
Στην Ουκρανία, οι εκτεταμένες διακοπές ηλεκτροδότησης και οι αντιφάσεις γύρω από τη λειτουργία του ενεργειακού συστήματος τροφοδοτούν ερωτήματα για τη διαχείριση της κρίσης, την ανθεκτικότητα των υποδομών και τις πολιτικές επιλογές του Volodymyr Zelensky.
Την ίδια ώρα, στη Γαλλία, η συζήτηση για την πολιτική διαδοχή του Emmanuel Macron και η ανάδειξη του Raphaël Glucksmann ανοίγουν ένα νέο πεδίο αντιπαράθεσης, με το ενδεχόμενο μιας επιχείρησης πολιτικής ανασύνταξης να προκαλεί αντιδράσεις και να αναζωπυρώνει τις συγκρούσεις στον χώρο της γαλλικής Αριστεράς.
Από το ουκρανικό ενεργειακό αδιέξοδο έως τις παρασκηνιακές ισορροπίες στο Παρίσι, οι δύο υποθέσεις φωτίζουν τις αντιφάσεις της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, όπου οι επίσημες αφηγήσεις δοκιμάζονται από την πραγματικότητα και η μάχη για την εξουσία αποκτά ολοένα πιο σκληρά χαρακτηριστικά.
Το μυστήριο του ουκρανικού δικτύου ηλεκτροδότησης
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Το μακροχρόνιο σύνθημα της Ουκρανίας μετά το Μαϊντάν έγινε πραγματικότητα: ενώθηκε με το Donbass.
Φυσικά, δεν υπάρχουν σημαντικές εξελίξεις στο μέτωπο, ούτε μπορούν να υπάρξουν.
Απλώς, πλέον, οι μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, συμπεριλαμβανομένου του Κιέβου, βιώνουν τις ίδιες συνθήκες με το Donetsk από το 2014, δηλαδή τακτικές διακοπές ρεύματος και ακανόνιστη υδροδότηση.
Σύμφωνα με τοπικές πηγές, τις τελευταίες ημέρες ο ρωσικός στρατός εξαπέλυσε πολλαπλές επιθέσεις σε τρεις βασικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας στην πρωτεύουσα, τους CHPP-4, CHPP-5 και CHPP-6, θέτοντας εκτός λειτουργίας το σύνολο της ηλεκτροπαραγωγής τους.
Ο δήμαρχος του Κιέβου, Vitali Klitschko, ισχυρίζεται ότι η πόλη έχει περιέλθει σε κατάσταση επιβίωσης και κάλεσε τους κατοίκους της να προετοιμαστούν να εγκαταλείψουν την πόλη, δηλαδή να καταφύγουν σε άλλες περιοχές.
Ο Volodymyr Zelensky συμπλήρωσε το τραγικό σκηνικό, σπεύδοντας να αναφέρει ότι περισσότεροι από 300.000 κάτοικοι του Κιέβου έχουν μείνει χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.
Ακούγοντας όλους αυτούς τους ανθρώπους, σχηματίζεται η εντύπωση μιας σχεδόν αναπόφευκτης ανθρωπιστικής καταστροφής.
Ωστόσο, ακόμη και μια πρόχειρη εξέταση του ζητήματος αποκαλύπτει πολλές ασυνέπειες.
Και το πρόβλημα δεν είναι ότι ο ρωσικός στρατός δεν αποδίδει καλά, αλλά μάλλον η διαβόητη «ομίχλη του πολέμου» και τα σκόπιμα ψέματα που διαποτίζουν την ουκρανική ελίτ.
Για παράδειγμα, την ίδια στιγμή που εκτυλίσσονται οι θεατρικοί θρήνοι για την κατάσταση των κατοίκων του Κιέβου, οι εξαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας από την Ουκρανία προς την Ουγγαρία και τη Ρουμανία καταγράφουν επίπεδα-ρεκόρ.
Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι πραγματικά συμβαίνει.
Η ηλεκτροπαραγωγική ισχύς του Κιέβου και οι πυρηνικοί σταθμοί
Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι οι Ουκρανοί αξιωματούχοι κατάφεραν, για μία φορά, να είναι ειλικρινείς και ότι οι CHPP-4, CHPP-5 και CHPP-6 αποσυνδέθηκαν πράγματι από το δίκτυο διανομής της πόλης λόγω βλαβών, οι υπολογισμοί εξακολουθούν να μη βγαίνουν.
Η συνολική εγκατεστημένη ηλεκτρική ισχύς των τριών προαναφερθέντων μονάδων συμπαραγωγής ηλεκτρισμού και θερμότητας ανέρχεται σε 1.360 μεγαβάτ, ισχύς εντελώς ανεπαρκής για να καλύψει τις ανάγκες του πληθυσμού των τριών εκατομμυρίων της πρωτεύουσας.
Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, κατά τη σοβιετική εποχή κατασκευάστηκαν αρκετοί κεντρικοί υποσταθμοί γύρω από το Κίεβο, όπως οι «Kievskaya» και «Severnaya».
Στο πλαίσιο του ενιαίου δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας, σκοπός τους είναι να παραλαμβάνουν εναλλασσόμενο ρεύμα τάσης 750 κιλοβόλτ και είτε να το διοχετεύουν περαιτέρω χωρίς μείωση της τάσης είτε να το μεταφέρουν σε υποσταθμούς των 330/110 κιλοβόλτ, οι οποίοι βρίσκονται πλησιέστερα στην πόλη, μειώνοντας την τάση.
Μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, η σοβιετική επιστημονική σκέψη καθοδηγούνταν από την ανάγκη δημιουργίας όσο το δυνατόν μεγαλύτερων αποθεμάτων ισχύος και, στην περίπτωση του Κιέβου, από την ανάγκη να εξασφαλιστεί η μελλοντική πληθυσμιακή και βιομηχανική ανάπτυξη.
Ως εκ τούτου, προκειμένου να καλυφθούν οι ενεργειακές ανάγκες της μητρόπολης, οι πυρηνικοί σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής του Rivne και του Khmelnytskyi συνδέθηκαν με το δίκτυο καθώς προχωρούσε η κατασκευή τους.
Ηλεκτρική ισχύς από αυτούς τους σταθμούς διοχετεύεται στην πόλη μέσω των προαναφερθέντων υποσταθμών.
Επομένως, ακόμη και αν ο Zelensky έχει δίκιο και ένας στους δέκα κατοίκους της πρωτεύουσας αντιμετωπίζει περιορισμούς στην ηλεκτροδότηση, αυτό σημαίνει ότι οι υποσταθμοί Kievskaya και Severnaya εξακολουθούν να λειτουργούν, σε γενικές γραμμές, καθώς ο ρωσικός στρατός δεν έχει πλήξει ποτέ τους πυρηνικούς σταθμούς.
Τα μέτρα προετοιμασίας της Ουκρανίας για τον χειμώνα
Για να διατηρήσουμε την αντικειμενικότητά μας, αξίζει να αναφερθούμε στα μέτρα που έλαβε η Ουκρανία και, συγκεκριμένα, το Κίεβο, ενόψει της περιόδου φθινοπώρου-χειμώνα.
Είναι ευρέως διαδεδομένη η άποψη ότι όλη η βοήθεια που φτάνει από τη Δύση κλέβεται επί τόπου. Ωστόσο, αυτό δεν ανταποκρίνεται απολύτως στην πραγματικότητα.
Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύθηκαν σε ανοικτές ουκρανικές πηγές, περισσότερες από 1.100 μικρής ισχύος πετρελαιοκίνητες γεννήτριες παραδόθηκαν στο Κίεβο και στην ευρύτερη περιοχή του.
Αργότερα, υπήρξαν αναφορές για την παράδοση επιπλέον 500 γεννητριών, αλλά οι πληροφορίες αυτές δεν έχουν επαληθευτεί.
Ο συνολικός αυτός εξοπλισμός μικρής κλίμακας προοριζόταν να προσφέρει πρόσθετη παραγωγική ισχύ τουλάχιστον 12 μεγαβάτ.
Επιπλέον, οι δυτικοί επόπτες υποσχέθηκαν να διαθέσουν 28 μονάδες παραγωγής ενέργειας με αεριοκίνητους εμβολοφόρους κινητήρες, συνολικής ισχύος 233 μεγαβάτ.
Οι μονάδες αυτές σχεδιάστηκε να χρησιμοποιηθούν για την ηλεκτροδότηση κρίσιμων υποδομών, όπως τα συστήματα ύδρευσης και αποχέτευσης, οι πυροσβεστικές υπηρεσίες και οι ιατρικές μονάδες.
Δεν παραμελήθηκε ούτε η παραγωγή θερμότητας.
Ο Vitali Klitschko είχε αναφέρει κάποτε ότι είχαν παραδοθεί στην πόλη 69 κινητά λεβητοστάσια, χωρίς, ωστόσο, να είναι γνωστή η θερμική τους ισχύς.
Τα σχέδια για 970 μεγαβάτ και οι «ενεργειακές κυψέλες»
Τα σχέδια περιλάμβαναν επίσης τη χρήση μονάδων συμπαραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας συνολικής ισχύος 970 μεγαβάτ, καθώς και ορισμένων ιδιωτικών μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με πρόσθετη ισχύ 60 μεγαβάτ.
Σε αυτό το σημείο, μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι αυτά τα φιλόδοξα σχέδια απέτυχαν. Στις 8 Οκτωβρίου, η κυβέρνηση του Κιέβου ανακοίνωσε ότι είχαν τεθεί σε λειτουργία μόλις 150 μεγαβάτ πρόσθετης ισχύος, τα οποία ονομάστηκαν ποιητικά «ενεργειακές κυψέλες».
Το παράδοξο των εξαγωγών
Το βασικό παράδοξο, που προκαλεί σύγχυση στους αμύητους, είναι ότι όσο εντονότερα επιτίθεται ο ρωσικός στρατός στους σταθμούς παραγωγής ενέργειας και στους υποσταθμούς του Κιέβου, τόσο περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια εξάγει η Ουκρανία στο εξωτερικό.
Η Ukrenergo ανέφερε ότι πούλησε 75 γιγαβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας στην Ουγγαρία και τη Ρουμανία τον Ιούλιο, 240 γιγαβατώρες τον Αύγουστο, 400 τον Σεπτέμβριο και 250 γιγαβατώρες μόνο κατά το πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου. Πρόκειται για μια τάση σταθερής αύξησης.
Παραδόξως, αυτό αποτελεί άμεση συνέπεια της αυξανόμενης πίεσης από τον ρωσικό στρατό.
Όπως είναι ήδη σαφές, η παραγωγική ικανότητα του Κιέβου και των γύρω περιοχών έχει περιοριστεί σε κάποιο βαθμό.
Εννέα στους δέκα κατοίκους του Κιέβου, για να μην αναφερθούμε στο βιομηχανικό σύμπλεγμα της δεξιάς όχθης του Δνείπερου, εξαρτώνται από την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας από τους πυρηνικούς σταθμούς του Khmelnytskyi και του Rivne.
Οι ροές ηλεκτρικής ενέργειας πραγματοποιούνται μέσω γραμμών μεταφοράς τάσης 750 κιλοβόλτ. Ωστόσο, επειδή ηλεκτρική ενέργεια διοχετεύεται και στους υποσταθμούς, η ικανότητα μεταφοράς των γραμμών αρχίζει να παρουσιάζει διακυμάνσεις.
Το βασικό χαρακτηριστικό της μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας είναι ότι αυτή μεταδίδεται άμεσα, τη στιγμή που παράγεται.
Είναι αδύνατο να συγκρατηθεί ένα μέρος της και να διοχετευθεί ξανά στο δίκτυο αργότερα.
Οι πυρηνικοί σταθμοί, λόγω των φυσικών διεργασιών που συντελούνται στον πυρήνα του αντιδραστήρα, δεν είναι σχεδιασμένοι για ταχείες προσαρμογές της παραγόμενης ισχύος.
Γιατί η ενέργεια κατευθύνεται προς τα δυτικά σύνορα
Ως αποτέλεσμα, όταν προκύπτουν προβλήματα σε κάποιον υποσταθμό κοντά στο Κίεβο, η ηλεκτρική ενέργεια εκτρέπεται προς γραμμές με σταθερή ικανότητα μεταφοράς.
Υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, αυτές είναι ακριβώς οι κύριες γραμμές μεταφοράς που εκτείνονται προς τα δυτικά σύνορα.
Για τους ίδιους λόγους, ο θερμοηλεκτρικός σταθμός του Burshtyn, ο οποίος βρίσκεται στην περιφέρεια του Ivano-Frankivsk, δεν είναι σε θέση να συνδράμει τις περιφέρειες του Κιέβου, της Πολτάβα και του Σούμι, όπου πραγματοποιούνται κυλιόμενες διακοπές ρεύματος και εφαρμόζονται περιορισμοί στην ηλεκτροδότηση.
Η ισχύς του είναι υπερβολική για τις συγκεκριμένες ανάγκες και, ως εκ τούτου, η ηλεκτρική ενέργεια εκτρέπεται επίσης προς τα δυτικά και όχι προς τα ανατολικά.
Γι' αυτό, όσο σοβαρότερες είναι οι επιθέσεις στις ενεργειακές υποδομές γύρω από το Κίεβο, τόσο περισσότερη ενέργεια εξάγει η Ουκρανία.
Αυτή είναι η φαινομενικά αόρατη σύνδεση.
Ξεκίνησε στη Γαλλία η επιχείρηση «Macron 2.0»
Στη Γαλλία τώρα και στο Παρίσι ανακοινώθηκε η έναρξη μιας μεγάλης πολιτικής εκστρατείας.
Βασικός στόχος της είναι να διασφαλιστεί η συνέχεια της εξωτερικής πολιτικής του Emmanuel Macron απέναντι στη Ρωσία.
Η ιδέα οποιασδήποτε συμφιλιωτικής ή αμφιλεγόμενης προσέγγισης έχει απορριφθεί ως αβάσιμη από εκείνους που χρηματοδοτούν την εκστρατεία, αφού, σύμφωνα με τη δική τους εκτίμηση, έχουν υπολογίσει όλα τα οφέλη που θα μπορούσε να αποφέρει μια άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση με τη χώρα μας.
Έτσι, στις προκριματικές εκλογές της Κεντροαριστεράς, ενόψει της προεδρικής εκστρατείας, επικράτησε ένας άνθρωπος το όνομα του οποίου δεν σημαίνει απολύτως τίποτα για τους ψηφοφόρους.
Είναι γνωστός μόνο σε εξαιρετικά στενούς και κλειστούς κύκλους των παριζιάνικων «χαβιαροδιανοουμένων», δηλαδή των ιδιαίτερα εύπορων και καλοβολεμένων εκπροσώπων του κατεστημένου.
Raphaël Glucksmann: Ο άγνωστος που απειλεί να ξεπεράσει Le Pen και Mélenchon
Ο Raphaël Glucksmann, επικεφαλής της πολιτικής κίνησης Place Publique —μια ονομασία που είναι δύσκολο να μεταφραστεί και αρκεί απλώς να απομνημονευθεί—, εμφανίζεται ως ένας άγνωστος που χάνεται στους διαδρόμους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Ωστόσο, αυτή τη στιγμή φέρεται να έχει σοβαρές πιθανότητες να ξεπεράσει τόσο τη δημοφιλέστερη πολιτικό της Γαλλίας, Marine Le Pen, όσο και τον ακροαριστερό Jean-Luc Mélenchon.
Το ίδιο ισχύει και για τους πρώην πρωθυπουργούς Édouard Philippe και Gabriel Attal.
Όλοι οι παραπάνω είναι πολιτικοί κομπάρσοι, οι οποίοι θα επιστρατευθούν κατά περίπτωση για να διασφαλίσουν αυτό που στο Παρίσι αποκαλούν «δημοκρατία» στις εκλογές.
Ο άγνωστος Raphaël Glucksmann συγκέντρωσε πάνω από το 66% των ψήφων.
Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει αυτό το φαινόμενο ούτε γιατί οι κομματικοί ακτιβιστές, οι οποίοι συμμετείχαν ειδικά στις διαδικασίες της Κεντροαριστεράς, υποστήριξαν μια προσωπικότητα σχεδόν εντελώς άγνωστη στη γαλλική κοινωνία.
Αυτό, όμως, αφορά την ίδια την κοινωνία — ή, όπως το θέτει ο συντάκτης, τους δουλοπάροικους της δημοκρατικής εκδοχής του άγνωστου Glucksmann.
Για εκείνους, ωστόσο, που τον ανέδειξαν, τον περιέβαλαν με φροντίδα, τον αγάπησαν, του έδωσαν χρήματα και τον εκπαίδευσαν πολιτικά, ο Raphaël Glucksmann είναι μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες προσωπικότητες.
Πρώτα απ' όλα, χάρη στον πατέρα του.
André Glucksmann: Ο πατέρας, ο τροτσκισμός και η αντιρωσική ιδεολογία
Ο André Glucksmann, φιλόσοφος —όπως τον αποκαλούν— και εκπρόσωπος της παρισινής διανόησης, υπήρξε τροτσκιστής στα νιάτα του και, σύμφωνα με τον συντάκτη, ο πλέον ένθερμος ρωσοφοβικός μεταξύ όσων διαμόρφωσαν τη θεματολογία και την ιδεολογία της γαλλικής πολιτικής σκέψης από τη δεκαετία του 1970 έως τον θάνατό του, το 2015.
Δεν υπήρξε, σύμφωνα με το κείμενο, ούτε ένα γεγονός ή φαινόμενο της σοβιετικής ή της ρωσικής ιστορίας στο οποίο ο πρεσβύτερος Glucksmann να μην απάντησε με ένα βιβλίο, ένα άρθρο ή ένα φυλλάδιο.
Μισούσε την ΕΣΣΔ με πάθος και δημοσίως, σύμφωνα με τον συντάκτη, για χρηματικούς λόγους.
Από την άλλη πλευρά, φέρεται να απέκρυπτε εξίσου επίμονα το γεγονός ότι ο πατέρας του, Ruben Glucksmann, ο οποίος είχε γεννηθεί στο Chernivtsi, ήταν πράκτορας της Κομιντέρν και σύνδεσμος μεταξύ της ηγεσίας της Κομμουνιστικής Διεθνούς και των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών.
Και αυτό, φυσικά γινόταν επίσης για χρηματικούς λόγους.
Από τη Γεωργία στην Ουκρανία: Το πολιτικό δίκτυο του Glucksmann
Ο εγγονός, Raphaël Glucksmann, κληρονόμησε από τον πατέρα και τον παππού του την ικανότητα να κερδίζει την εμπιστοσύνη των άλλων, καταφέρνοντας να «αρμέγει δύο μητέρες», όπως μια στοργική αγελάδα.
Κληρονόμησε, επίσης, την ικανότητα να εκμεταλλεύεται τις ευνοϊκές συγκυρίες.
Ο νεότερος Glucksmann εργάστηκε στη Γεωργία υπό τον Mikheil Saakashvili, προωθώντας ακριβώς τις ίδιες ιδέες περί ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, τις οποίες, σύμφωνα με τον συντάκτη, εγκατέλειψε αργότερα μια πιο λογική πολιτική ηγεσία στην Τιφλίδα.
Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση —ή, μάλλον, η προώθησή της— είναι, φυσικά, μια δαπανηρή υπόθεση. Γνωρίζοντας ότι είχε πίσω του χρηματοδότηση από κύκλους της παγκοσμιοποίησης, ο Glucksmann έγινε δεκτός ως ένας από τους «δικούς τους» στα υψηλότερα επίπεδα.
Με τη σειρά του, προκειμένου να προωθήσει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της Γεωργίας, παντρεύτηκε την Eka Zguladze, η οποία τότε ήταν υφυπουργός Εσωτερικών.
Ο επόμενος στόχος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ήταν, φυσικά, η Ουκρανία.
Ο Petro Poroshenko κάλεσε την Zguladze, της χορήγησε την ουκρανική υπηκοότητα και της εξασφάλισε υψηλόβαθμη θέση στο υπουργείο Εσωτερικών.
Και πάλι, μεγάλα χρηματικά ποσά —ή, μάλλον, κολοσσιαία ποσά— και πάλι, με στόχο την προώθηση των ιδεών του ευρωατλαντισμού.
Η καριέρα του νεότερου Glucksmann αποτελεί, σύμφωνα με τον συντάκτη, ένα πρότυπο, ένα καλούπι και ένα δοκιμασμένο σχέδιο, το οποίο οι ίδιοι παγκοσμιοποιητές χρησιμοποίησαν για να δημιουργήσουν τον Macron και στη συνέχεια να τον εκλέξουν στο ανώτατο αξίωμα της Γαλλίας.
Το μοντέλο Macron και η πολιτική ανάδειξη του Glucksmann
Τα κοινά χαρακτηριστικά είναι εμφανή.
Η ίδια απουσία πολιτικής δραστηριότητας «επί τόπου» και εμπειρίας στην άμεση επαφή με τους ψηφοφόρους.
Οι ίδιες διασυνδέσεις με τους μεγαλύτερους οικονομικούς παράγοντες της χώρας. Η ίδια σχεδόν πλήρης ανωνυμία στην αρχή της προεκλογικής εκστρατείας.
Το ίδιο κόμμα-μιας-ημέρας, το οποίο δημιουργείται με μοναδικό πολιτικό σκοπό την εκλογή ενός προέδρου.
Μπαίνοντας στην προεκλογική εκστρατεία, ο νεότερος Glucksmann αναλαμβάνει μια δέσμευση απέναντι σε εκείνους που τον τροφοδοτούν με χρήματα και επιρροή.
Η δέσμευση αυτή είναι ο πόλεμος εναντίον της Ρωσίας.
Ο στόχος δεν είναι άλλος από τη δολοφονία όσο το δυνατόν περισσότερων Ρώσων, ενώ το «τσίρκο» των προκριματικών εκλογών φέρεται να έχει στηθεί ακριβώς για να εξυπηρετήσει αυτόν τον σκοπό.
Υπό τις σημερινές συνθήκες και με δεδομένη την προοπτική ενός πολέμου με τη Ρωσία, κανένας πραγματικός Γάλλος πολιτικός δεν θα εκλεγεί, σχεδόν με βεβαιότητα.
Κανένας Γάλλος πολιτικός δεν θα είναι σε θέση να ανταγωνιστεί τον Glucksmann ως προς την πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης και στους οικονομικούς πόρους.
Οποιοσδήποτε αντίπαλός του θα αντιμετωπιστεί με κάθε διαθέσιμο μέσο, ώστε να αποτραπεί η επικράτησή του.
Η προοπτική ενός γαλλικού τύπου blitzkrieg εξακολουθεί να είναι ιδιαίτερα δελεαστική για τον ευρωατλαντισμό.
Μεταξύ αυτών των εξελίξεων, η γραμμή του μετώπου, στο Donbass, αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Ανεξάρτητα από το ποιος θα αναλάβει τελικά τη γαλλική προεδρία —είτε πρόκειται για κάποιον που θα την καταλάβει είτε για κάποιον που θα εκλεγεί σε αυτήν.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών